Data publikacji:
Czas czytania:
Autor:
Jednym z ważnych obszarów badań prowadzonych przez nasz zespół w ostatnich latach były międzynarodowe projekty kliniczne dotyczące leczenia stwardnienia rozsianego (SM). Wśród nich znalazły się badania fazy IIIb BN42082 oraz BN42083, których głównym badaczem (Principal Investigator) była prof. Alicja Kalinowska, kierująca zespołem badawczym naszego ośrodka w Poznaniu.
Badania te dotyczyły leku okrelizumab, nowoczesnego przeciwciała monoklonalnego skierowanego przeciwko limfocytom B (anty-CD20), który stanowi jeden z najbardziej skutecznych leków zarejestrowanych w terapii stwardnienia rozsianego. W czasie prowadzenia badań klinicznych terapia ta była jeszcze na etapie rozwoju i oceny klinicznej zwłaszcza w zakresie optymalnej dawki leku. Okrelizumab jest zarejestrowanym lekiem i standardem leczenia zarówno w postaci rzutowo-remisyjnej SM (RRMS), jak i postaci pierwotnie postępującej (PPMS).
Dla naszego zespołu jest to szczególny powód do dumy – świadomość, że dane zbierane przez naszych badaczy przyczyniły się do rozwoju terapii i doboru właściwej dawki leczenia, która obecnie jest dostępna dla pacjentów w codziennej praktyce klinicznej, również w Polsce w ramach programów lekowych finansowanych przez NFZ.
W ramach prowadzonych przez prof. Alicję Kalinowską projektów klinicznych analizowano możliwości dalszego doskonalenia terapii okrelizumabem. W standardowym leczeniu stwardnienia rozsianego lek ten podawany jest w dawce 600 mg dożylnie co 6 miesięcy – jest to obecnie zatwierdzony i stosowany w praktyce klinicznej schemat leczenia.
W badaniach klinicznych, które prowadzone były w naszym ośrodku, oceniano, czy zastosowanie wyższych dawek okrelizumabu może przynieść dodatkowe korzyści terapeutyczne u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. W tym celu porównywano standardową dawkę 600 mg z wyższymi dawkami leku – do 1200 mg lub 1800 mg, dobieranymi zgodnie z protokołem badania i zależnymi m.in. od masy ciała pacjenta.
Celem takich badań jest zawsze poszukiwanie optymalnego sposobu leczenia – takiego, który zapewni pacjentom najwyższą skuteczność terapii przy zachowaniu odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa. Analiza różnych schematów dawkowania stanowi ważny element rozwoju nowych terapii i pozwala lepiej zrozumieć działanie leku w różnych grupach pacjentów.
Źródła:
Udział naszego zespołu w tych projektach był częścią szeroko zakrojonej współpracy międzynarodowej, której celem jest rozwój nowych strategii terapeutycznych w chorobach neurologicznych. Badania nad optymalizacją leczenia stwardnienia rozsianego stanowią ważny element procesu doskonalenia terapii – pozwalają lepiej zrozumieć, w jaki sposób dobór odpowiedniego schematu dawkowania wpływa na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia.
Analizy prowadzone w ramach programu badawczego wskazały, że zwiększenie dawki okrelizumabu ponad standardowe 600 mg nie przekłada się na dalszą poprawę efektów terapeutycznych. Tego typu wnioski są niezwykle cenne dla praktyki klinicznej – potwierdzają bowiem, że stosowany obecnie schemat leczenia pozostaje optymalny dla pacjentów. W badaniach klinicznych równie ważne jak odkrywanie nowych terapii jest właśnie potwierdzanie, które rozwiązania są najbardziej skuteczne i bezpieczne.
Szczególne podziękowania kierujemy do prof. Alicji Kalinowskiej, która jako główny badacz kierowała realizacją badań w naszym ośrodku i odpowiadała za ich prawidłowy przebieg oraz jakość gromadzonych danych klinicznych. Jesteśmy dumni, że dzięki zaangażowaniu naszych badaczy mogliśmy być częścią międzynarodowego wysiłku naukowego, który przyczynia się do rozwoju nowoczesnych metod leczenia.
Dzięki takim projektom pacjenci w Polsce mogą uczestniczyć w badaniach nad innowacyjnymi terapiami jeszcze na etapie ich rozwoju, a nasz ośrodek ma realny wkład w proces, który prowadzi od odkrycia i rozwoju stosowania cząsteczki aż do skutecznej terapii dostępnej dla pacjentów na całym świecie.
Udostępnij artykuł:
